All-risk verzekerd

Sinds een paar weken heb ik een andere auto, eentje zonder parkeersensoren. Laatst ontdekte ik dat ik ze echt nodig heb. Ik vertrok van een feestje van een 50 jarige, onderweg naar een ander feestje van een 50 jarige. En ja, boem. Ik zat achterop een geparkeerde auto. De auto waar ik tegenaan zat had een deuk in zijnbumper. De eigenaar was snel bij de auto, hij was heel vriendelijk en begripvol.

O, wat baalde ik! Ik moet mezelf dan echt even toespreken. Een ongeluk zit in een klein hoekje. Wat fijn dat ik verzekerd ben. Gelukkig had ik zelf geen zichtbare schade. Maar ja, ik was niet geconcentreerd op de weg. Vertrouwde ik nog op de waarschuwing van de parkeersensoren? Was ik bezig met het instellen van de routenavigatie?

Is het met geloof ook zo? Dat als je schade veroorzaakt, dat je een formulier kan invullen, samen de situatie beschrijft, dat de reparatie wordt vergoed? Ik geloof van wel.

Is het met geloof ook zo, dat als je tegen iemand aanbotst, dat je jezelf even moet toespreken? Dat is voor mij in elk geval wel zo. Ik kan er flink van balen als iemand pijnlijk is geraakt door iets wat ik zeg of doe. En wat doe ik daar dan mee? Mijn gedrag goedpraten? Mezelf en de ander vertellen er niet zo zwaar aan te tillen? Of zoek je de ander op, vul je samen een schadeformulier in en vraag wat er nodig is om de situatie op te lossen?

Als je Jezus volgt, dan is het natuurlijk fijn als je veel schadevrije jaren hebt opgebouwd. Het is nog belangrijker wat je doet als er schade is.

Hans