We leven in een VUCA-wereld zo hoorde ik deze week. VUCA is een afkorting van Volatile, Uncertain, Complex en Ambiguous. De wereld verandert snel,  de voorspelbaarheid neemt af waardoor het onzekerder wordt. We raken wereldwijd steeds meer verbonden met elkaar en daardoor zijn de krachtenvelden meer complex. Tenslotte is de realiteit vaak dubbelzinnig waardoor oorzaak en gevolg soms door elkaar lopen.

Ik herken deze beschrijving van de wereld waarin we nu leven. Het wordt daarbij versterkt door de enorme informatiestroom die ons nu dagelijks bereikt. Wat een mens vroeger in 80 jaar tot zich nam qua informatie, krijgen we nu in 2 jaar over ons heen.

Dat mensen dan de oplossing kiezen om de werkelijkheid te vereenvoudigen begrijp ik. In kleine brokken is het simpel en te behappen. Als je vanuit deze vereenvoudiging vragen gaat stellen zoals meer of minder Marokkanen vind ik het gevaarlijk worden. Je ziet deze versimpeling steeds vaker opduiken. Misschien een logische reactie op de toenemende complexiteit maar het draagt niet bij aan een prettige samenleving.  De standpunten verharden zich en mensen drijven uit elkaar.

Ik geloof erg in de kracht van de dialoog. Een dialoog is uitdagender dan een discussie. Dat komt omdat je pas in dialoog komt als je bereid bent om je eigen referentiekader los te laten en je te verdiepen in het referentiekader van de ander. Een dialoog vraagt nieuwsgierigheid, echte betrokkenheid en interesse voor de ander. Wat beweegt de ander? Het vereist ook doorvragen op de ander, wat bedoel je precies? Hoe beleef je dit?

Een dialoog vraagt nieuwsgierigheid, echte betrokkenheid en interesse voor de ander.

— Pieter

Het vraagt ook om  je eerste oordeel uit te stellen en mildheid te oefenen. Vaak zijn we milder naar onszelf dan naar de ander. Hier kunnen we veel van Jezus leren, die niet terugsloeg als men Hem aanviel. Laten we in de kerk oefenen met de dialoog zodat we iets toepassen van wat we geleerd hebben.

Pieter